بیوگرافی فرامرز قریبیان

بیوگرافی فرامرز قریبیان  روایت یک عمر نقش آفرینی ماندگار

فرامرز قریبیان یکی از ستون های استوار سینمای ایران است. او بازیگری است که با چهره ای مصمم، صدای باصلابت و بازی های زیرپوستی، دهه هاست که در قلب مخاطبان جای دارد. قریبیان نه تنها در بازیگری، بلکه در کارگردانی نیز توانمندی خود را به اثری ماندگار تبدیل کرده است.

تولد و آغاز مسیر هنری

فرامرز قریبیان در ۲۷ آبان سال ۱۳۲۰ در محله تهرانی نو تهران متولد شد. او از همان دوران نوجوانی به هنر و سینما علاقه داشت، اما مسیر ورود او به دنیای حرفه ای با همراهی یکی از دوستان صمیمی اش، مسعود کیمیایی، هموار شد. قریبیان و کیمیایی از دوران جوانی رویای سینما را در سر داشتند و همین رفاقت باعث شد که قریبیان در اولین فیلم های کیمیایی نقش آفرینی کند.

او پس از گذراندن دوران مقدماتی تحصیل، برای یادگیری اصول بازیگری به آمریکا رفت و در مدرسه هنرهای دراماتیک مشغول به تحصیل شد. این دوره آموزشی به او کمک کرد تا با متدهای روز دنیا آشنا شود و بعدها این دانش را در سینمای ایران به کار بگیرد.

شکوفایی در سینمای پیش از انقلاب

قریبیان با فیلم «بیگانه بیا» در سال ۱۳۴۷ وارد سینما شد، اما فیلمی که او را به شهرت رساند، «گوزن ها» بود. در این فیلم، او نقش «قدرت» را بازی کرد؛ جوانی فراری و مبارز که به خانه دوست قدیمی اش (با بازی بهروز وثوقی) پناه می برد. بازی او در این اثر به قدری تاثیرگذار بود که هنوز هم به عنوان یکی از بهترین نقش آفرینی های تاریخ سینمای ایران شناخته می شود. قریبیان در این دوران توانست تصویری از یک قهرمان آرام اما مقتدر را ارائه دهد.

تداوم موفقیت پس از انقلاب

پس از انقلاب، بسیاری از بازیگران با تغییر شرایط روبرو شدند، اما فرامرز قریبیان با تکیه بر توانمندی فنی و انتخاب های هوشمندانه، نه تنها حذف نشد، بلکه به یکی از پرکارترین بازیگران دهه ۶۰ و ۷۰ تبدیل شد. او در این دوران در فیلم های حادثه ای و پلیسی خوش درخشید.

فیلم «سناتور» و «تاراج» از جمله آثاری بودند که او را به عنوان قهرمان فیلم های پرتحرک تثبیت کردند. قریبیان با قد بلند و چهره جدی، بهترین گزینه برای نقش  پلیس های وظیفه شناس یا مردانی بود که در برابر ظلم ایستادگی می کنند. او در این سال ها موفق شد سه بار سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را از جشنواره فیلم فجر دریافت کند که رکوردی قابل توجه است.

ورود به دنیای کارگردانی

فرامرز قریبیان تنها به بازیگری اکتفا نکرد. او با ساخت فیلم «جدال در تاسلوکی» وارد دنیای کارگردانی شد. اما اوج هنر کارگردانی او در فیلم «گناهکاران» دیده شد؛ یک اثر پلیسی معمایی مدرن که نشان داد او نبض مخاطب را به خوبی می شناسد و به استاندارد های جهانی فیلم سازی اشراف دارد. پسر او، سام قریبیان، نیز در این مسیر به عنوان نویسنده و بازیگر در کنار پدر حضور داشت.

آثار سینمایی

مهم ترین آثار فرامرز قریبیان به تفکیک دهه و نقش ذکر شده است تا تنوع کاری او بهتر دیده شود:

آثار تلویزیونی

ویژگی های اخلاقی و حرفه ای

فرامرز قریبیان هنرمندی است که همواره از حاشیه ها دوری کرده و ترجیح داده با کیفیت آثارش شناخته شود. او به انضباط کاری و اخلاق حرفه ای شهرت دارد و الگویی قابل احترام برای بازیگران جوان به شمار می آید. در زندگی شخصی نیز فردی آرام و خانواده دوست است؛ همسر نخست او مینا خیامی، نویسنده، بود و پسرش سام قریبیان راه او را در سینما ادامه داده است.

آخرین حضور و خداحافظی موقت

آخرین حضور درخشان فرامرز قریبیان در فیلم «خروج» ساخته ابراهیم حاتمی کیا بود. او در این فیلم نقش یک پیرمرد کشاورز معترض را بازی کرد که با تراکتور راهی تهران می شود. بازی مقتدرانه او در این سن و سال، بار دیگر تحسین منتقدان را برانگیخت. او در نشست خبری این فیلم اعلام کرد که به دلیل خستگی از شرایط موجود، قصد دارد از دنیای بازیگری خداحافظی کند؛ خبری که اهالی سینما را متاثر کرد، اما نام او را به عنوان یک اسطوره برای همیشه در تاریخ ثبت کرد.

سخن پایانی

فرامرز قریبیان فراتر از یک بازیگر، نمادی از وقار و استواری در هنر ایران است. او با کارنامه ای درخشان که از فیلم های موج نو تا آثار ماندگار پس از انقلاب را در بر می گیرد، نشان داد که ماندگاری در سینما تنها به شهرت نیست، بلکه به احترام به مخاطب و انتخاب های درست بستگی دارد. چهره مصمم او در فیلم گوزن ها و نگاه نافذش در خروج ، بخشی از حافظه جمعی ماست. برای این هنرمند بزرگ که با صدای گرم و حضور پرجذبه اش به سینمای ما اعتبار بخشید، آرزوی سلامتی و طول عمر داریم.

نوشته شده توسط تیم بیوگرام